عنوانی پیدا نکردم

واسه من اوجِ اوجِ در هوا معلق بودن اونجایی به وجود اومد که چشمام غرق در خواب میشن

دیگه صدای هیچ احدی رو نمیشنوم

چشمام هیچ کجا رو نمیبینه، گوشیمو برمیدارم بهش پیام میدم و میگم عزیزم شبت خوش

و گوشیو میذارم کنار،حالا میخوام بخوابم ولی یاده روزهایی که داره سپری میشه

و پیشم نیست ،یاده لحظه هایی که میشد باهاش تو خیابونای تهرون قدم بزنم و نزدم میوفتم

یاده تلاش و جنگ برای خواستن و ما شدن میوفتم

یاده وام و قرض و گرفتاری میوفتم

میبینم خوابم پریده و گوشیو مجدد برمیدارم ومیرم شبکه های مجازی رو از تلگرام گرفته تا اینستا

همه رو زیر و رو میکنم و اخر سر میام خونه مجازیم وبلاگم شاید حرفی بزنم و دلمو خنک کنم ...

اینروزا داره میگذره من نمیدونم خوبه یا بده

نمیدونم باید باشه و یا نباشه

دارم روزهای معلق بودن در هوای دود و خاک گرفته تهرون رو تحمل میکنم

شاید تونستم پامو به زمین برسونم و رو پاهای خودم وایسم